Bijeljina se prvi put spominje 1446.godine. Od Zvornika je kroz Bijeljinu prolazio srednjovjekovni put koji je vodio za Mačvu, Mitrovicu i Hok. U zaseoku Mitrovićima, selo gornji Dragaljevac, na dva lokaliteta nalazi se nekoliko nadgrobnih spomenika-stećaka, od kojih je jedan ukrašen motivima biljne stilizacije i predstavom životinje(sada se nalazi na zgradi dragaljevačke osnovne škole).  Pravoslavni manastir Tavna sa crkvom Sv.Trojice, nalazi se na izvoru riječice Tavne, 18 km od Bijeljine, a prvi put se spominje 1548.godine.

U blizini Bijeljine, tačnije 6 km od samog centra grada, smještena je čuvena ljekovita banja Dvorovi, u čijem je sklopu izgrađen i otvoreni bazen olimpijskih razmjera koji se puni termalnom i pitkom vodom. Izvanredne uslove za kupanje i ribolov pruža desna obala rijeke Drine.

Naseljena mjesta:
Amajlije, Balatun, Banjica, Batar, Batković, Bijeljina, Bjeloševac, Brijesnica, Brodac Donji, Brodac Gornji, Bukovica Donja, Bukovica Gornja, Crnjelovo Donje, Crnjelovo Gornje, Čađavica Donja, Čađavica Gornja, Čađavica Srednja, Čardačine, Čengić, Ćipirovine, Dazdarevo, Dragaljevac Donji, Dragaljevac Gornji, Dragaljevac Srednji, Dvorovi, Glavičice, Glavičorak, Glogovac, Gojsovac, Golo Brdo, Hase, Janja, Johovac, Kacevac, Kojčinovac, Kovanluk, Kriva Bara, LJeljenča, LJeskovac, Magnojević Donji, Magnojević Gornji, Magnojević Srednji, Međaši, Modran, Novo Naselje, Novo Selo, Obrijež, Ostojićevo, Patkovača, Piperci, Popovi, Pučile, Ruhotina, Suho Polje, Triješnica, Trnjaci, Velika Obarska, Velino Selo, Vršani i Zagoni.

ISTORIJA

Praistorija i antika
Na prostoru opštine Bijeljina za sada najstariji potvrđeni tragovi života ljudi potiču iz mlađeg kamenog doba (5000 - 3000 godina p.n.e.). Takođe su zabeleženi ostaci iz perioda neolita, bronzanog i gvozdenog doba i antičkog perioda. Istraživani su lokaliteti Gradac i Poljoprivredno dobro u Batkoviću, Glavičicama, Kućerine u Dvorovima, Selo u Kojčinovcu, Brodić u Triješnici, a iz antičkog perioda istražena je rimska vila na lokalitetu Prekaja u Brodcu, a u Velikoj Obarskoj je pronađena olovna pločica kultne namene sa predstavom 'Podunavskih konjanika'.

Stari Sloveni
Najpoznatiji starosrpski i staroslovenski lokalitet kod nas je istražen sa obe strane Bistrika između sela Batković i Ostojićevo i sastojao se od 4 lokaliteta u trajanju između VII i XII veka. Posebno je značajno da je na lokalitetu Čelopek istražen veći kompleks radionica metalurškog naselja gde su nači preci u VIII veku topili gvožđe i proizvodili gvozdene alatke, o čemu jasno svedoči nalaz gusano - grafitnog lonca koji se čuva u bijeljinskom Muzeju. U ovo vreme naselje na Bistriku, verovatnog naziva Bistrica, bilo je bez sumnje centar župe koja je obuhvatila celu ravnicu pre nego što je nastala Bijeljina

Srednji vek
Prvo spominjanje imena Bijeljina gubi se u dalekoj prošlosti. U 'Ljetopisu popa Dukljanina' spominje se jedna pobeda zahumskog kneza Bele - Pavlimira protiv Mađara 'u ravnici Belina'. Danas se u nauci smatra da je prvi siguran pomen naselja Bijeljine onaj od 3. marta 1446. kada je ovde opljačkan jedan dubrovački trgovac od strane ljudi Iločkog bana.

Bijeljina je kao retko koji grad samo u poslednjih 500 godina čak 2 puta menjao kompletno stanovništvo. Prvi put je to bilo sa dolaskom Turaka 1520, a drugi put sa dolaskom Austrijanaca 1716. Po popisu Zvorničkog sandžaka 1533. u opustelom Bijeljinskom kraju spominju se samo 4 sela : Četvrtkovište, Mirkovci (Dašnica), Grm (Galac) i Čukojevići (Modran) sa ukupno 55 kuća. Na sledećem popisu iz 1548. popisano je 17 sela sa 772 kuće, od kojih 554 pravoslavnih i 218 muslimanskih. Iz ovog vremena je i najtarija građevina u Bijeljinskoj opštini, a to je duhovni centar Srba ovog kraja - Manastir Tavna, nemanjićka zadužbina.

Nacionalno buđenje
Srbi ovog kraja su iskreno podržali Karađorđev ustanak i veličanstveno buđenje srpskog naroda, ali oslobođenje nije uspelo, i Srbi bijeljinskog kraja bili su strahovito desetkovani i nisu bili u stanju da uzmu znatnije učešće u velikom pokušaju oslobođenja Srba u BiH 1875 - 1878. Ova teška vremena iznedrila su i dvojicu najznamenitijih ljudi ovog kraja : Kneza Ivu od Semberije (1760 - 1840) kao najizrazitijeg srpskog dobrotvora, simbola srpske plemnitosti, i Filipa Višnjića (1767 - 1834), najpoznatijeg srpskog guslara.

Bijeljina je, zahvaljujući prirodnom bogatstvu, po popisu iz 1864. bila najveći grad sandžaka sa 6074 stanovnika, dok je Tuzla imala 5264. Zbog antisrpske politike Austrougarske i socijalističke Jugoslavije Bijeljina je zaostajala u razvoju kao tipično srpski kraj, tako da je Tuzla 1991. imala dvostruko više stanovnika od Bijeljine.   

PRIVREDA

Zahvaljujući dugim godinama socijalističke vladavine u Bijeljini je i dalje najveći deo stanovništva zaposlen u državnim firmama - 12000, ali ne treba zapostaviti ni privatni sektor koji je u velikom zamahu i već zapošljava 8000 radnika.

Poljoprivreda

Semberija je izrazito ravničarsko područje, tako da poljoprivreda čini okosnicu privrednog razvoja Bijeljine.

Sava - prehrambena industrija
Šećerana - prerada šećera
Žitopromet - prerada žitarica
Semberija - poljoprivredno dobro
    
Industrija

U Bijeljini postoji više velikih industrijskih preduzeća :

Panafleks - fabrika savitljivih cevi i vratila (ranije poznata pod imenom Mladost)
Elvak - fabrika armaturnih mreža, elektroda i procesne opreme
Zenit - industrija obuće
Kurjak - konfekcija
Stolar - industrija nameštaja
Drina - industrija građevinskog materijala
Rad Holding - građevinarstvo